| Gepubliceerd op www.opurk.nl: | |||
| Bijzonder bejaard | |||
| vrijdag 31 juli 2009 | |
|
Declameren vindt ze geweldig en zonder moeite schudt ze een gedicht uit haar mouw. Nee, haar leeftijd speelt daarbij geen rol. Met haar 102 jaar kan ze het ene na het andere gedicht voordragen. Het leek haar geweldig om ook eens in een Urker kerk iets te mogen doen. Gistermiddag was het zover, in het Kerkje aan de Zee. Voordat ze tijdens het middagprogramma van Zingen in de Zomer iets voordroeg, stelde ze zich eerst graag even voor in het bomvolle kerkje, waar opnieuw bezoekers bij de deur geweigerd moesten worden. Ze was mevrouw Roos-de Vries, een kleindochter van Kobus van Klik. Die naam is volgens haar nog wel bekend op Urk, in ieder geval onder de ouderen. Hij was een vissersjongen, met bijzondere gaven. Op latere leeftijd ging hij studeren en werd dominee.
Haar andere grootvader, Willem de Vries, vertrok in 1899 met zijn gezin naar Den Helder, omdat de situatie op Urk financieel gezien niet rooskleurig was. Haar ouders, beiden geboren op Urk, leerden elkaar kennen in het Nije Diep en in 1907 werd zij, dochter Harmpje, geboren. ,,Met mijn moeder heb ik altijd in het Urker dialect gesproken. Dat voelde voor ons beiden vertrouwd. Ze is tot haar dood de Urker dracht trouw gebleven en wilde zelfs begraven worden met een hulletje op. Dat is gebeurd.”
Verbonden
De wieg van Harmpje Roos-de Vries stond dan misschien in Den Helder, met Urk voelt ze zich verbonden. ,,Ik vind het enig om hier te komen”, zegt ze. ,,Waarom? Tja, mijn wortels zitten hier. Dat is iets dat je niet kunt beredeneren.” Sinds het overlijden van haar vriendin en leeftijdsgenoot Beth van Trui – vijf jaar geleden – is ze er niet meer zo vaak te vinden. ,,Beth was behalve een vriendin ook familie van mij. Mijn vader was Geert van Ete van Trui. Een sterk geslacht. Maar ik leef niet met mijn leeftijd hoor, al vind ik het wel belangrijk dát ik leef. Ik geniet er volop van.”
Kleindochter Mieke is een belangrijke steunpilaar voor mevrouw Roos-de Vries. Zij woont in Harderwijk en daarom verhuisde oma ruim zes jaar geleden vanuit Amsterdam naar het stadje aan het Veluwemeer. ,,Ik woon in een verzorgingscentrum, maar wel zelfstandig. Een huis in een huis zeg maar. De verpleegsters hoeven niet zo vaak bij mij te komen, want ik heb nog niet zoveel hulp nodig.” Kleindochter Mieke met een knipoog: ,,Oma is prettig eigenwijs.”
Terug naar het declameren. Met veel gevoel en uit het blote hoofd draagt ze het 'Gij bad op ene Berg Alleen' van Guide Gezelle voor in het Kerkje aan de Zee. Ook het 'De pas van Drie' volgt. Ze geniet zichtbaar van het declameren, dat als vanzelf lijkt te gaan. Voor de luisteraars geldt hetzelfde. Waarschijnlijk maken ze een dergelijk optreden niet vaak mee.
